افق آینده

در چند سال اخیر فرآیند «تکذیب» از سوی مسئولین و مدیران به یک سنت ناپسند تبدیل شده بود. اینکه هر واقعه و رخدادی که به وقوع می پیوست و یا خبرش پخش می شد، بلافاصله از سوی مسئولین، وزرا و اعضای دولت تکذیب می شد؛ هر چند موضوع یا به وقوع پیوسته بود و یا چند روزِ بعد به وقوع می پیوست.

در خصوص گرانی و تورم هم هر چه مردم این موضوعات را لمس می کردند و فشار بر آن ها بیشتر می شد، اما نرخ و درصد تورمی که از سوی مسئولین اعلام می شد، کاملا متفاوت بود با آنچه احساس و لمس گردیده بود و گاها مسئولین دولت اصولا منکر تورم و گرانی می شدند و ماجرای میوه فروشی سر کوچه رئیس جمهور هم که به یک ضرب المثل مبدل شده بود، اما در روزهای اخیر شاهد بودیم که معاون اول رئیس جمهور در یک اقدام عجیب اعتراف کرد که «گرانی ها بیش از اندازه و غیرقابل مهار است و دولت نه تنها نتوانسته کاری بکند، بلکه برنامه ای برای مهار تورم ندارد. » این اعتراف آقای رحیمی، معاون اول رئیس جمهور هر چند با تاخیر بود، اما خود یک گام مثبت و قابل توجه و نوعی پیشرفت محسوب می گردد، هر چند در سال آخر دولت به وقوع پیوسته باشد.

بنده به یاد ندارم که جامعه مدرسین حوزه علمیه قم هم به خاطر گرانی ها بیانیه و نامه صادر کرده باشد، واقعا آنچه مردم با گوشت و پوست خود آن را لمس می کنند، گرانی های بیش از اندازه است که همه را نگران کرده است، از مقام معظم رهبری که رفع مشکلات اقتصادی و معیشت مردم را وظیفه مسئولین می دانند، از مراجع تقلید که بدون استثناء اعتراض کرده اند، تا گروه ها و قشرهای مختلف مردم و بسیاری از مردم هم که صدا و دادشان به هیچ جا نمی رسد.

  بی «برنامه» بودن، بی «تدبیر» بودن، برای مهار تورم چیز نامطلوبی است، که البته موضوعی عجیب نیست، اقدامات شتابزده این دولت، علی الخصوص در موضوع اخیر و اعلام پیش از موعد فاز دوم هدفمندی یارانه ها و ایجاد موج های روانی و حباب های تورمی، و در نتیجه لابد برای مهار تورم هم واردات بیش از اندازه و بیچاره شدن تولید کنندگان داخلی در سال تولید ملی! خدا عاقبت مان را ختم به خیر نماید.

ساده زیستی فراموش شده

کارت های عروسی دهه شصت را به یاد دارید؟ شکل ساده و قطع کوچک آن ها، این روزها نوستالژِی نسل جدید است. اما آنچه این کارت ها را برای ما دیدنی تر می کند، علائم و جملات انقلابی – مذهبی ثبت شده بر روی این کارت ها است که توسط برخی «مسئولانِ ارشدِ آن روزهایِ نظامِ نوپایِ اسلامی» چاپ می شد، کارت هایی که با نام شهدا و امام شهدا و امت شهیدپرور آغاز می شد و از این حرف می زد که ما (مسئولان) تا عمر داریم، می خواهیم شبیه الگوی زندگی حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س)، با سادگی، قناعت و ... زندگی کنیم و از این حرف ها. این کارت ها، سندی مهم از افرادی است که در طی سه دهه بعد، به حرف های آرمانی در کارت عروسی خود، پایبند نماندند

تکرارهای روبه سراشیبی یک خواننده ی استثنایی

به قلم هاشم الهیاری

«سنت همه گیرِ نه چندان مطلوب»، که چه عرض کنیم؛ تا حدود زیادی هم مضری که این روزها دامن گیر ممیزی ارشاد و فضای موسیقی ایرانی به طورعام شده است ضبط و کپی برداری از ویدئو کلیپ هایی است که غالبا از شبکه های ماهواره ای پخش می شود و با استفاده از فلش مموری ها دست به دست می شود. همین مسئله باعث اشباح بازار و فضای سلیقه ی موسیقی دوستان شده است در نتیجه گویا دیگر برای مخاطبان موسیقی چندان مجال و انگیزه ای برای پی گیری کارهای مجوز دار ارشاد بر جای نمانده است. مسئله ای که گذشته از آسیب هایی که بر موسیقی وارد می نماید، آسیب بیشتری را بر ممیزی ارشاد وارد می نماید. اما با این وجود بازار موسیقی در روزهای پایانی سال 90 و روزهای آغازین سال جدید؛ پس از مدت ها رکود - که گویا این روزها همه به آن در عالم موسیقی عادت کرده ایم- دوباره شاهد رونق و فروش خوبی است آن هم به واسطه ی دو آلبومی که از جانب دو تن از بهترین های موسیقی سنتی و پاپ به بازار عرضه شد.«ای جان بی من مرو» با صدای «همایون شجریان» در قالب موسیقی سنتی. و آلبوم پاپ «پرچم سفید» از محسن چاوشی. .«ای جان بی من مرو»  تا این لحظه بهترین اثر همایون شجریان بوده و قطعا به پشتوانه ی همین آلبوم است که می توانیم بگوییم وی به حدی رسیده که دیگر می شود «کارکشته» نامیدش. آهنگسازی این آلبوم بر عهده «سعید فرجپوری» به همراه نوازندگان گروه دستان بوده است. و غالب اشعار هم  از مولانا و سعدی و غزلی زیبا از سیاوش کسرایی می باشد. اما آلبوم پرچم سفید.